راههای كسب معرفت و تشنه شدن چیست؟ ما امام زمان را برای چه می خواهیم؟

 

اگر منظورتان از کسب معرفت، معرفت به خداوند باشد باید گفت:
 پرسش شما ناظر به روایت مشهورى از حضرت على(ع) است كه فرمودند: «من عرف نفسه فقد عرف ربّه؛ هر كه خود را شناخت، خداى خویش را شناخته است» » (عبدالواحد بن محمد تمیمى، شرح غررالحكم و دررالكلم، ص 232.)
       این حدیث شریف و روایات دیگرى از این دست كه حاكى از ملازمه اكید میان شناخت انسان و شناخت خداوند است، تفسیرهاى فراوانى را در بر داشته و بحث‏هاى دامنه‏دارى را فراروى اندیشمندان نهاده است كه طرح تفصیلى آن خارج از حوصله این مقال مى‏باشد؛ ولى در عین حال مى‏كوشیم نقاط اساسى را در حد پرسش حضرتعالى، روشن سازیم.

بقیه در ادامه مطلب......

 

ادامه نوشته

در مورد ظهور امام زمان چه استدلال عقلی یا آیات و روایات وجود دارد؟

 

 

 

 

اعتقاد به امام مهدی موعود(عج) از آرای مسلم نزد مسلمانان است. همه مسلمین بر آنند كه مهدی(عج) كه همنام پیامبر اكرم(ص) است در آخرالزمان ظهور می‌كند و دنیا را پر از عدل و داد می‌كند.

دلیل عقلی بر لزوم وجود حضرت مهدی(عج) و ظهور ایشان: از زمان رحلت پیامبر اسلام(ص) كه خاتم الانبیاء است تا قیامت، آخرین دین، دین اسلام است. و تا زمانی كه دنیا بر پا است، تكلیف وجود دارد و مكلفان باید طبق حجت‌هایی كه خدای متعال بر آنان قرار داده است، دستورات او را اطاعت كنند؛ از طرفی این مكلفان باید احكام خود را از امام و پیشوایی بگیرند كه معصوم(ع) باشد و زمین هیچوقت خالی از این حجت معصوم نمی‌باشد. پس آفرینش انسان مكلف بدون وجود انسان كامل معنا ندارد. چه این كه امام علی(ع) نیز می‌فرماید: «زمین هیچ‌گاه از حجت خالی نیست. حجت خدا یا ظاهر است و آشكارا و یا خائف است و پنهان؛ تا حجت‌ها و برهان‌های خدا باطل نگردد.»(1)

از این رو همواره باید انسان كامل در زمین وجود داشته باشد و از آن جا كه شرایط جهان به جایی رسید كه حاكمان و مردمان، حضور امام معصوم در جامعه را برنتافتند، تنها راه وجود انسان كامل در زمین و كشته نشدن وی، غیبت او بود. و با آماده شدن شرایط و انسانهای منتظر، امام غایب ظهور خواهد نمود تا مردم را به كمال برساند.

ادامه نوشته

حدیث هفته

عمل صالح و تقرّب به اهل بيت(عليهم السلام)

قالَ الاْمام الْمَهْدىّ(عليه السلام):

فَلْيَعْمَلْ كلّ امْرء منْكمْ بما يقَرَّب به منْ مَحَبَّتنا، وَلْيَتَجَنَّبْ ما يدْنيه منْ كَراهيَّتنا وَ سَخَطنا، فَإنَّ امْرَأً يَبْغَته فجْأَةً حينَ لا تَنْفَعه تَوْبَةٌ، وَ لا ينْجيه منْ عقابنا نَدَمٌ عَلى حَوْبَة.


هر يك از شما بايد به آنچه كه او را به دوستى ما نزديك میسازد، عمل كند و از آنچه كه خوشايند ما نبوده و خشم ما در آن است، دورى گزيند، زيرا خداوند به طور ناگهانى انسان را می گيرد، در وقتى كه توبه برايش سودى ندارد و پشيمانى او را از كيفر ما به خاطر گناهش نجات نمیدهد.