بابیه سر منشأ بهاییت
مسلک بابیگری در قرن سیزدهم قمری( نوزدهم میلادی) توسط فردی به نام سید علی محمد پدید آمد. وی در اوّل محرم سال 1235 یا 1236( 1820 میلادی) در شیراز متولد شد و در بیست و هفتم شعبان سال 1266 در تبریز به جرم ارتداد به دار آویخته شد.
بابیه او را " حضرت اعلی" و "نقطه اولی" لقب داده اند.
وی تحصیل ابتدایی و آموزش اندکی عربی را در شیراز گذراند. سپس پنج سال در بوشهر اقامت گزید و به تجارت- که پیشه پدری او بود- اشتغال داشت.
در همان ایام که نوجوانی بیش نبود، دست به کارهای غیر متعارف می زد و به اوراد و طلسمات که حرفه رمالان و افسونگران بود،سخت علاقه مند بود. در هوای بسیار گرم بوشهر هنگام بلندی آفتاب، بر بالای بام می ایستاد و برای تسخیر آفتاب اوراد می خواند و حرکات مرتاضان هندی را تقلید می کرد.
پس از بازگشت از بوشهر به شیراز، کار و کسب را رها کرد و برای کسب علم و سیر و سیاحت رهسپار عراق و حجاز گردید و در کربلا در سلک شاگردان سید محمد کاظم رشتی( 1203-1259 ه.ق) در آمد.
سید کاظم رشتی که از شاگردان شیخ احمد احسایی بود درباره ائمه طاهرین علیهم السلام افکار و عقاید غلو آمیزی داشت و آنان را مظاهر تجسم یافته خدا یا خدایان مجسم می انگاشت و می گفت باید در هر زمانی یک نفر میان امام زمان( عج) و مردم باب و واسطه فیض روحانی باشد.
این گونه عقاید توجه سید علی محمد را به خود جلب کرد، و از مریدان خاص وی گردید، و از همان جا بود که فکر دعوی بابیت در ذهن او راه یافت.
پس از فوت سید کاظم رشتی، در سال 1206 ه.ق سید علی محمد نخست ادعای بابیت( یعنی باب علوم و معارف خدا و راه اتصال به مهدی موعود(عج) ) و سپس ادعای مهدویت نمود و به تدریج ادعای ثبوت و شارعیت کرد و مدعی وحی و دین جدید گردید، و بالأخره این ادعا را به ادعای نهایی ربوبیت و حلول الوهیت در خود پایان داد.
توجه: ممکن است مطلب ذکر شده فقط در یکی از این منابع باشد؛ و مطالب به صورت پراکنده ذکر شده باشند.
بهائیت در ایران، زاهد زاهدانی، صص293-292. 
با سلام .