چرا شیعه غمگین است ؟

يكم. البته در فرهنگ شيعه اعياد بزرگى وجود دارد مانند روز تولد

چهارده معصوم، عيد سعيد غدير خم، عيد قربان، عيد فطر،

مبعث و همه روزهاى شادمانى و سرور است.

دوم. اگر ملتزمان به فرهنگ شيعى، سرور و شادمانى خود را

به صورت عزادارى علنى نمى‏كنند، اشكال از فرهنگ نيست .

بلكه پيروان فرهنگ، اين كوتاهى را كرده ‏اند.

سوّم. در فرهنگ اسلامى، به همان اندازه كه به سوگوارى بر

اهل‏بيت (ع) تأكيد شده است، به سرور و شادمانى نيز

توصيه شده است و حتى در كلمات و جملات گوناگونى،

به شادمان كردن ديگران امر شده است. رسول خدا (ص)

به شادمان كردن فرزندان يتيم مؤمن، كودكان و مؤمنان دستور داده‏اند.

آن حضرت در حديث زيبايى فرموده‏اند: «كسى كه مؤمنى

را شادمان كند،مرا شادمان كرده است و هر كه مرا

شادمان كند، خداوند را شاد كرده است»(1).

چهارم. يكى از دلايل غالب بودن عزادارى بر سرور و شادمانى

در فرهنگ شيعى، ظلمى است كه به اهل‏بيت (ع) رفته است،

ظلمى كه نمى‏توان در تاريخ، برابرى براى آن پيدا نمود. ازاين‏رو،

بديهى است كه در حد ظلم عظيمى كه بر امامان معصوم

رفته است ياد كرد مظلوميت آنان در قالب سوگوارى،

مرثيه و روضه‏خوانى گسترده‏تر از شادمانى باشد و در اين ميان

از آنجا كه ظلمى كه به سيدالشهدا (ع) شده، از ظلم‏هاى ديگر

به امامان (ع) برتر و عميق‏تر بود،

ذكر مصايب آن حضرت بيشتر و فراگيرتر است.

پى‏ نوشت‏:

(1) منتخب ميزان‏الحكمه، ص 249.